thoughts4u@akj

Un paarvaiyil oru kodi kathaigal, Uthadu sollatha uyir kathaigal. Sila neram athu mouna kaaviyam, Maru kaalam athu alaiyin oligal. Pala velaiyil athu kaatrin iraichal, Thuli tharunathil athu suriyanin kathir.

മരിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ,  ഒരു നിഴൽ പോലെ   കൂട്ടായി ശ്വാസവും, ഹൃദയമിടിപ്പും മരിക്കാത്ത ചില ഓർമകളും മാത്രം. വേറെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ, കൂട്ടായി ഈ യാത്രയിൽ? പുലർകാലം ഉണർത്തുന്നു,  സന്ധ്യ മയക്കുന്നു,  യാന്ത്രികമാം ദിനചര്യകൾ,  മരവിച്ച ചിന്തകൾ സ്വപ്നങ്ങളില്ല, മോഹങ്ങളില്ല, ആഗ്രഹങ്ങളുമില്ല, ഒന്നിനും കാത്തിരിപ്പില്ല,  ഒന്നിനും വേഗതയില്ല. ചിരി മാഞ്ഞുപോയൊരു മുഖം,  കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യത, പറയാതെ പോയൊരു കഥ, കേൾക്കാത്തൊരു പാട്ട്. ജീവിതം എന്ന ഭാരം,  ചുമലിൽ താങ്ങുന്നു, മരണം വരാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം,  ഇനിയും മുന്നോട്ട്. എന്തിനെന്നറിയാതെ, എങ്ങോട്ടെന്നുമില്ലാതെ, ഒരു പുഴ പോലെ ഒഴുകുന്നു, ലക്ഷ്യമില്ലാതെ, മരിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവൻ,

Dream, O man dream dream that one day you will be as free as the Indian milkweed floating in the wind Dream, O man dream dream that one day you will break that chain of fate or hate and float like that weed which you so envied.

The persistent short, sharp squeaking of a wheelchair rolling, Two decades of a life derailed, My spine, a shattered column, The crosscountry I ran, unfinished now forever. I squeeze my eyes shut trying to sleep  And the demons scream from inside, Your leg is on fire, the relentless cascade,  My physician calls the phantom limb. Feeling the sand getting robbed, From under my feet at the beach. Before the stumble, this crushing vanquish. To trot and leap, as a boy full of life, Revel in the glitter of childhood joys. But then I crave one last dream, To arouse the next dayspring, With this harm undone. Maybe a bruised knee Or another spank from Amma, But not this incessant numbness.

2003 ഇംഗ്ലീഷ് വർഷം രണ്ടായരത്തിമൂന്ന്. സ്ഥലം ഒരു ട്രെയിനിംഗ് ബേസ്, എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും നല്ല പോലെ എന്നെ  ട്രെയിൻ ചെയ്തെടുത്ത ഒരു സ്ഥലം. പഠിത്തം ഒഴിച്ച് എല്ലാ സ്പോർട്സ് ഐറ്റെമ്സിലും ഓടി നടന്നു പങ്കെടുത്തു, ഡ്യൂട്ടി എക്സ്ക്യൂസ് വാങ്ങുന്ന കാലം. ഇടയ്ക്കു മഴ കനത്തപ്പോൾ പുല്ലുവെട്ടു മാത്രം ആയി  ജോലി. ആ മടുപ്പിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ ആണ് സ്ഥിരം സിക്ക് പരേഡുകാരൻ  ആയത്.1 ആയിടക്കാണ്‌  അറിഞ്ഞത് മെഡിക്കൽ  ചീഫിന്റെ മകൻ, ബേസ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എം.എസ് ചെയുന്നു, ടോപ്പിക്ക്: 'അണ്ടർ ട്രെയിനിസിൽ  സ്‌ട്രെസ് ഫ്രെക്റ്റ്ചർ'. അത്  ഈ സാദാ ഷൂസ് ഇട്ടു  ഓടിയോടി  കാലിൽ ഉണ്ടാവുന്ന ഒരു ഫ്രെക്റ്റ്ചർ ആണ്. ഞാൻ ആണേൽ ഓടാൻ കിട്ടിയിരുന്ന ഒരൊറ്റ അവസരവും കളയാറും  ഇല്ല. ഈ  ഐറ്റം സാദാ എക്സ്- റെയിൽ ഒന്നും വരില്ല, മറിച്ച് എം ആർ ഐ യിൽ മാത്രമേ വരൂ എന്നുള്ളതും, ഞങ്ങളിൽ ആരെയും തന്നെ ആ കണ്ട കാശ് ചിലവാക്കാൻ പട്ടാളം വിടില്ല എന്നുള്ളതും കൊണ്ട് ഞങ്ങളിൽ പലരെയും  സ്‌ട്രെസ് ഫ്രെക്റ്റ്ചർ രോഗികൾ ആകി മാറ്റി. മൂപ്പർക്ക് തീസിസ് എഴുതാൻ കുറെ രോഗികളും, നമുക്കു പുല്ലുവെട്ടിൽ നിന്നും ...

He erred in his decision, leaving him wondering "was I so thirsty that I couldn't differentiate between poison and elixir..?" but then his alter ego spoke "Idiot, poison or elixir your thirst has been quenched."